آیا مد هنوز هم می تواند شوکه کند؟ – مجله نیویورک تایمز


پاریس – الان چه چیز تکان دهنده است؟

پاسخ‌های احتمالی زیادی برای این سوال وجود دارد، اگرچه تعداد کمی از آنها احتمالاً به مد مربوط می‌شوند. واقعیت مدت ها پیش به عنوان منبع شگفتی همیشگی از کمد لباس ها پیشی گرفت.

با این حال، پرواز از نمای موزه هنرهای تزئینی در لوور، همزمان با شروع اولین فصل کامل نمایش‌های مد لباس از سال 2020، صدای بلندی به گوش رسید: «تکان‌دهنده! دنیای سورئال السا شیاپارلی.

این اعلامیه ای برای نمایشگاهی جدید و همچنین یادآوری این بود که روزی روزگاری لباس ها توانایی گیج کردن را داشتند.

روزی روزگاری مد می‌توانست بینندگان را از بدبینی یا بدبینی بیرون کند. کنوانسیون چالش؛ فقط با جرقه ای از گوشت، ساختاری حیرت انگیز، تصوری به ظاهر پوچ در مورد بدن و آنچه روی آن می رود، آنها را پلک بزنند و دوباره پلک بزنند.

با این حال، در دنیای افراط‌های فزاینده، جایی که حقیقت مفهومی قابل تغییر است و بحران کم‌کم عادی به نظر می‌رسد، آن زمان عملاً عجیب به نظر می‌رسد: یک اثر موزه‌ای، از چند جهت.

آن آزمایشگاه طراح حتی در کوتور، از محدودیت های تجاری رها شد، زیرا به سفارش افراد معدودی ساخته شده است.

پس الان چه چیز تکان دهنده است؟ دانیل روزبری، مدیر خلاق Schiaparelli، پاسخی داشت: «چیزهای زیبا». گاهی اوقات، در مواجهه با عوامل بیرونی طاقت‌فرسا و ظلم‌های بی‌امان، او پیشنهاد می‌کرد، کافی است با لذت خیره شوید. برای ارائه یادآوری توانایی رویاپردازی. حتی اگر کمی بیش از حد باد شده باشد. این در مورد لباس روز نیست عزیزم.

این در مورد کلاهی است که شبیه یک مزرعه کامل گندم طلایی است (اما در واقع پرهای شترمرغ سوخته است). یک کوکتل مخملی سیاه که لاله‌های پر زرق و برق جوانه می‌زند یا زیر طوفان ساتن می‌چرخد. لباسی که تماماً از گردنبندهای جواهری تشکیل شده است. این در مورد دیالوگ است: با طراحان قبلی، مانند کریستین لاکروآ، که برای اولین بار در سال 2013 شیاپارلی را احیا کرد.

گفتگو! دوست داشته باشید که این در واقع نوعی پیشنهاد رادیکال است. (به هر حال، رادیکال‌تر از سینه‌های برهنه‌ای که آقای رزبری در سرتاسر برنامه‌اش می‌پاشید، که در این مرحله هم پیش پا افتاده و هم بی‌عیب به نظر می‌رسند.) و باید از جایی شروع شود.

این فرار با یک مزیت بسیار ظریف است: نه فقط برای کسانی که می‌توانند آن را بخرند، بلکه برای کسانی که می‌توانند آن را ببینند – که اکنون، به لطف دنیای دیجیتال، تقریباً همه هستند. برای تخیل بصری بیایید و برای یادآوری فرشتگان بهتر طبیعت ما بمانید.

حتی اگر مانند پرها، تزیینات و دیامانت های عجیب و غریب Giambattista Valli، که به نظر می رسید لباس الویس و پریسیلا پریسلی را برای یک جشن جشن دهه 1960 در ویلا بورگزه در رم تداعی می کند، این بیان گاهی اوقات کمی بیش از حد کف می کند.

پیتر مولیر از آلایا در نوعی شعر منثور پیش نمایش که روی هر صندلی باقی مانده بود نوشت: «در زمانی که قلب‌های ما به شدت آزمایش می‌شود/توسط اخبار و تاریک‌گرایی/ما باید خشن و واقعی بمانیم.» – مجاور). “خشن و واقعی” در مجموعه واقعی، که عمدتا به لمس مواد و لمس دست اشاره دارد.

این مجموعه که در فضایی خام که روزی فروشگاه آلایا خواهد بود نشان داده شده است، این مجموعه بر روی لباس بدن ساخته شده است – در لایه‌هایی از ابریشم کشدار و بافتنی، گاهی اوقات در قسمت کمر پیچیده شده با روسری داخلی که به عنوان دامن عمل می‌کند و حاشیه‌های فوق‌العاده آویزان – که روی آن قرار گرفته است. دامن‌های خامه‌ای و کت‌های پیله‌ای «اینجا پناه بگیرید».

چرم‌هایی با لبه‌های خشن، چند پیراهن سفید شفاف (با کاپوت) و در انتها، یک دامن از کمر آویزان شده بود تا دور باسن را بپوشاند، به اندازه‌ای پایین در پشت فرو رفته بود تا تکه‌های دوتایی پایین برهنه در زیر برش لباس بدن نمایان شود. بالای ران پر رو. و شاید راه پیش رو برای خانه ای که میراث آن را سنگین کرده است.

همانطور که اتفاق می افتد، آقای مولیر تمام آتلیه خود را برای تماشای نمایش آورده بود، که در حال تبدیل شدن به چیزی شبیه به یک روند در کوتور است. طراحان تصدیق می کنند که این کار را به تنهایی انجام نمی دهند – zounds. نوع دیگری از توسعه تکان دهنده

در واقع، ماریا گرازیا چیوری در پیش نمایشی قبل از نمایش دیور خود گفت: «مد این فرصت عالی را دارد تا بین مردم پل بسازد و از یکدیگر حمایت کند و به هم متصل و باز باشد. این یک پلت فرم بزرگ است و ما باید از آن استفاده کنیم.»

او به‌طور فزاینده‌ای از آن برای گسترش تعریف و اخلاق مد استفاده می‌کند و آن را به سنت‌های صنایع دستی جهانی مرتبط می‌کند – در این فصل از طریق کار هنرمند اوکراینی اولسیا تروفیمنکو، که طرح‌هایش ترکیبی از تکنیک‌های کلاسیک دوخت متقاطع و نقاشی است. با شروع با «درخت زندگی» خانم تروفیمنکو، خانم چیوری آنها را به معنای واقعی کلمه در طرح‌های خود بافته و آنها را در لباس‌های زنانه و کت‌های حمام قنداق، کت و شلوارهای دامن جعبه‌ای و لباس‌های مجلسی توری بانوی مانور جاسازی کرد.

اگر ماری آنتوانت لباس چوپان را با فولکلور در Le Petit Trianon و خودپسندی را با تقسیم قدرت عوض می کرد، این همان چیزی بود که او می پوشید. رنگ ها ظریف بودند (اکرو، سفید، سیاه، مقداری قرمز) و همینطور پیشنهاد. که باعث نمی شود آن را کمتر برجسته کند، یا نتایج را کمتر زیبا کند.

با این حال، آیریس ون هرپن بود که پانزدهمین سالگرد برند خود را جشن گرفت و برای اولین بار در دو سال گذشته به یک برنامه زنده بازگشت. ارتباط نیز در قلب کار او قرار دارد، اما موضوع او گذشته و آینده است: چگونه هنر قدیمی مد را در نظر بگیرید و آن را به فردا مرتبط کنید. چگونه نقطه تطابق بین طبیعت و فناوری را پیدا می کنید.

او مجموعه‌اش را متا مورفیسم نامید و به متاورس، آخرین علاقه‌مندی مد، و «دگردیسی‌های» اووید، داستان‌های دافنه و نرگس اشاره کرد. نتیجه اثبات مثبتی بود که اگر روزی یک طراح قرار بود ما را از محدودیت های دنیای فیزیکی رها کند و به ما نشان دهد که چگونه در بعد دیجیتالی لباس بپوشیم (جایی که شاید کوتور فقط چیزی برای توده ها نباشد، اما چیزی برای پوشیدن)، این خانم ون هرپن است.

او به زبان بومی کاملاً متفاوت از هر طراح دیگری کار می‌کند و با ابزارهای کاملاً متفاوتی از جمله چاپگرهای سه بعدی و برش‌های لیزری کار می‌کند، بنابراین لباس‌هایش شبیه لباس‌ها (بیشتر) و همچنین شکل‌های حیاتی ارگانیک به نظر می‌رسند: پروانه‌ها و تله‌های مگس زهره که رشته‌هایی را بیرون می‌کشند. لرزیدن و بال زدن در اطراف بدن با نسیم یک حرکت، آمیخته با تیره ای از اساطیر باستان، با چهره هایی که در نوارهای سه بعدی روی کت ها و لباس ها بیرون زده اند تا با کنجکاوی و شگفتی به اطراف نگاه کنند. آنها فیزیک لباس را بازنویسی می کنند و بدن را بدون پاک کردن دوباره تصور می کنند، نه به شیوه ای کارتونی بلکه کاملاً متقاعد کننده.

و این باعث ایجاد امید برای اتفاقات بعدی می شود. هم در دنیای واقعی و هم در دنیای مجازی. که شاید واقعاً تکان دهنده ترین چیز از همه باشد.


منبع: https://www.nytimes.com/2022/07/05/fashion/dior-schiaparelli-iris-van-herpen-couture-2022.html

توسط Calvin Klein

Calvin Klein